Het woord is aan Jan van Dasselaar en Dick van de Pol
11 december 2009
In deze rubriek geven we het woord aan de mensen die zich voor of achter de schermen inzetten om van Jumping Amsterdam een mooi evenement te maken voor zowel het publiek, de ruiters, de standhouders, de sponsors als natuurlijk voor de medewerkers en officials zelf! Het woord is aan nachtwachten Dick van de Pol van Jan van Dasselaar.
Even voorstellen
Wij zijn Dick van de Pol uit Stroe en Jan van Dasselaar uit Nijkerk. We werken beiden op de Faculteit voor diergeneeskunde bij de afdeling Gezondheidszorg “Paard”, als kliniek assistenten. Thuis hebben we ook het paard of pony als hobby, Dick heeft rijpaarden waar dochterlief op rijd en fokt meestal ieder jaar een leuk veulen, Jan heeft drie welsh ponies waarmee gemend word door vrijwel het hele gezin in enkel, tweespan en tandem ook op samengestelde wedstrijden en men-indoors.
Jan en Dick zijn nachtwachten
Tijdens onze nachtdienst op de faculteit in Utrecht, ongeveer twee jaar geleden, hebben wij besloten om te reageren op het pamflet van Jumping Amsterdam “GEZOCHT NACHTWACHT”. Margit Groeneveld, destijds student diergeneeskunde en medewerker van Jumping, had het pamflet opgehangen. Alles was zo geregeld en we kregen gelijk het gevoel dat we met open armen werden ontvangen. De benodigde paperassen werden ons toe gezonden met een uitnodiging voor een medewerkersavond, waar wij helaas nog geen gebruik van hebben mogen maken wegens omstandigheden. Het gaf ons wel meteen het gevoel van 'Jullie horen erbij'.
De grooms laten alles “op en top” verzorgd achter voor de nacht. Er wordt niets aan het toeval overlaten: extra vergrendelingen en schrikdraad-afbakeningen tussen de boxen met een laag strooisel waar de paarden bijna in verzuipen. Veel meer dan observeren hoeven we eigenlijk niet te doen buiten dat we een keer een deken rechtleggen, een kruissingel vastmaken of een voerbak uit de stal halen met scherpe beugels. Het is vooral fascinerend om te zien dat zoveel paarden plat in de stal liggen te slapen en dat er, behalve hier en daar een klap en een gil,totale rust heerst in het grote stallen complex. Het geeft wel een bjizonder gevoel dat al die dure paarden ineens aan jou toevertrouwd worden en het zijn er nog onvoorstelbaar veel ook! Eenmaal troffen we een keer een Fins paard met een allergische reactie. Het dier had over zijn gehele lijf jeukende bulten. Nadat we de groom en de dierenarts erbij hadden gehaald, hebben we het beestje afgespoten met koud water en na wat afstappen met een nieuw dek op weer naar “bed” gedaan. We hebben het paard die dag zelfs nog weer zien springen.
Jumping Amsterdam
Het leuke aan Jumping Amsterdam is het mogen vertoeven tussen de top van de internationale paardensport. De mogelijkheid te hebben om OKIDOKI een aai over z’n neus te geven en SALINERO te zien liggen dommelen. Om alle medewerkers van vorig jaar weer te ontmoeten alsof het een familie reünie betreft en even te baden in de luxe van een internationaal paardensportevenement.
Bijgebleven moment van Jan en Dick
Op een morgen troffen we de boxdeur van een paard van Coby van Baalen open aan. We schrokken enorm toen uit een donkere hoek opeens iemand zei:'Meneer, wij zijn er al hoor'. De grooms troffen al voorbereidingen want Coby van Baalen moest vroeg te paard om te trainen en inderdaad: in de hoofdring brandde op dat tijdstip al volop licht en was de soundcheck voor de kur al in volle gang. Het moet voor zessen geweest zijn want de lampen in de hal waren nog niet aangegaan. Ook hebben we Coby eens in een flitsend joggingpak de straat op zien gaan om een frisse neus te halen en hebben we Anky en Sjef zien stoeien met de kinders in de hal van het hotel.
We hopen iedereen weer te zien in januari 2010.
