Het woord is aan Paul en Pam van Geloven
11 december 2009
In deze rubriek geven we het woord aan de mensen die zich voor of achter de schermen inzetten om van Jumping Amsterdam een mooi evenement te maken voor zowel het publiek, de ruiters, de standhouders, de sponsors en natuurlijk voor de medewerkers en officials zelf! Het woord is aan Paul & Pam van Geloven. Beiden zijn al jaren betrokken bij Jumping Amsterdam: Paul als ringmeester dressuur en Pam als speaker bij de dressuurrubrieken en de Jumpertjes kinderochtend.
Even voorstellen
Mijn naam is Paul van Geloven, druk druk druk druk in het dagelijks leven, wat wil je als je AOW-er bent: paarden, honden, katten, kippen, geiten, het huishouden runnen, de verbouwing ( al 18 jaar, maar het einde komt in zicht, de keuken is voor Jumping Amsterdam geplaatst), lekker mennen met Goldie mijn valkkleurige toppaard en dan de concoursen nog en natuurlijk de ponyclub thuis. Tja, een druk bestaan. Daarnaast ben ik met een onderbreking van een paar jaar al zo’n 35 jaar bij Jumping!
En ik ben Pam van Geloven, in het dagelijks leven verkoop ik van die speciale kousen die mensen dragen die last van spataderen hebben of een lymfoedeem. Veel reizen, uitleg geven, trainingen verzorgen. Daarnaast natuurlijk haar plezier in het mennen met mijn toppertje Lotje ( slechts 98 cm maar het karakter van een groot paard) en het speaken. Een volledig uit de hand gelopen hobby, waar Jan-Willem Korner (voormalig alleskunner van het CHIO Rotterdam) de schuld van is. Hij zei ooit dat ik moest gaan omroepen en zo zie je maar, ik ben nu al ongeveer 10 jaar bij Jumping.
Paul is ringmeester dressuur
Ik hoef niet veel voor te bereiden maar op het evenement zelf, ga ik altijd eerst de tijd vastleggen tussen stallen en voorterrein en voorterrein en piste. Dan weet ik precies hoe lang van te voren ik de deelnemers moet waarschuwen. Ook meet ik de afstand tussen entree en opstellen prijsuitreiking altijd uit. Pam: “Ze staan dan messcherp op een rij en dan ben ik altijd reuze trots op hem, want dat kan hij ook met 87 aanspanningen twee- of vierspan en dat is geen geringe klus kan ik je vertellen.”
Pam is speaker tijdens Jumping Amsterdam
Het begint bij de voorbereiding: startlijsten uitpluizen, namen opzoeken, ruiters nakijken, gegevens verzamelen. Sommige mail of bel je nog even. Alles meenemen en dan op de dagen zelf, vroeg aanwezig, de laatste wijzingen en vooral kijken wat voor soort programma onderdeel het is. Met Rogier van Iersel (sportdirecteur)en Clair Mul (coördinatie dressuur) bespreken we vaak op voorhand hoe ze het willen hebben: gezellig of strak, show of ingetogen. Met de kinderen heb ik altijd veel plezier, want ik laat me leiden door hun enthousiasme en dat schijnt over en weer heel aanstekelijk te werken heb ik gemerkt. We zijn allebei dol op kinderen. Thuis is dat ook heel belangrijk voor ons.
Het leukste van Jumping Amsterdam
Het klinkt misschien gek, maar zondagnacht in de auto als we naar huis rijden: lekker napraten, nagenieten, nog even de hoogtepunten op een rij zetten, ging het allemaal goed. Als je er niet over nadenkt hebben wij onze taak goed volbracht….. dat is leuk, daar hebben we plezier in. Omdat je iedereen natuurlijk goed kent is het altijd een gezellige tijd, maar het gaat niet vanzelf ( al hoewel veel mensen dat denken) je moet goed nadenken wat wel of niet kan op welk moment. Maar de zondagavond is altijd heel relaxed en dat maakt het extra feestelijk.
Bijgebleven momenten van Paul
De streaker was natuurlijk geestig, maar dat was al eens eerder gebeurd, toen heb ik er één onder iedere arm genomen en buitengezet. De volgende twee gehaald en ook door het deurtje naar buiten gewerkt. De activisten waren heel verbaasd dat er niemand in het publiek hen bijval gaf ( gek hè).
Bijgebleven momenten van Pam
Ik heb op de kinderochtend eens alle kinderen over de boarding laten klimmen, ik dacht echt dat Titia Heijbrock (directeur) gek werd, maar de kinderen vonden het geweldig! En mijn glitterjurk: die trok ik 3 jaar geleden aan en er was niks aan de hand, maar toen was het vrij donker met gedimd licht dus zag je het niet zo. Afgelopen keer trok ik hem weer aan en toen stond het licht heel fel. De paarden schrokken zich een hoedje, daar heeft nog een cartoon in De Paardenkrant over gestaan, heel leuk.
