Sommige plekken laten je niet meer los. Niet omdat je er moet zijn, maar omdat je er iets meemaakt dat blijft hangen. Voor Paul Riemens, sinds 2016 voorzitter van het bestuur van Jumping Amsterdam, is eind januari in de RAI zo’n vast moment in het jaar geworden. Een paar dagen waarin alles samenkomt: sport, mensen, paarden en emotie. 

“Jumping Amsterdam is voor mij veel meer dan een sportevenement,” zegt hij. “Het is een plek waar mensen elkaar ontmoeten, waar verhalen ontstaan en waar paardenmensen met elkaar verbinden. Dat voel je zodra je binnenstapt.” 

Tien jaar meebewegen
Tien jaar voorzitter zijn betekent tien edities meemaken in uiteenlopende omstandigheden. Inclusief de Covid-jaren, waarin niets vanzelfsprekend was. “Dat maakt je perspectief breder,” zegt Paul. “Je ziet hoe kwetsbaar een evenement kan zijn, maar ook hoe ongelooflijk veerkrachtig. En vooral hoe diep de liefde voor deze sport zit bij iedereen die erbij betrokken is.’’ 

Voor Paul is het belangrijk om niet alleen op afstand te besturen. “Als je in het bestuur zit, moet je blijven voelen wat het betekent om een event te organiseren. Wat er operationeel speelt, waar het schuurt en waar het juist heel goed loopt. Die betrokkenheid helpt mij ook in mijn rol als CEO van de RAI. Jumping Amsterdam houdt mij dicht bij de kern van wat we hier doen.” 

Een plek in het jaar
Jumping Amsterdam voelt voor hem als een vast ankerpunt. “Het is begin van het jaar, de dagen zijn nog donker. En dan stap je die hal binnen en word je omringd door een energie die je eigenlijk nergens anders voelt. Dat contrast is prachtig.” 

Voor Paul en zijn partner is het inmiddels vanzelfsprekend geworden om te blijven slapen en vier volle dagen te genieten van het evenement. “Je zit er echt even helemaal in. Dat weekend bestaat de wereld bijna alleen nog uit Jumping Amsterdam.” 

Verbinding in het midden van de piste
Het hoogtepunt zit voor Paul niet alleen in de sport. “Tijdens het zestigjarig bestaan mocht ik zelf de piste in om vrijwilligers en ruiters te bedanken. Ik stond in de baan en besefte me met dat geweldige publiek om mee heen hoe bijzonder het is wat we hier samen neerzetten.” 

Hij staat er even bij stil. “Daar, in het midden van die piste, voelde ik heel sterk waar het hier om draait. Mensen, passie voor paarden en de verbinding die daardoor volgt. Iedereen stond daar met dezelfde liefde voor het evenement. Dat moment is voor mij onvergetelijk.” 

Amsterdam als vanzelfsprekend decor
Jumping Amsterdam en de stad horen voor Paul onlosmakelijk bij elkaar. “Dit evenement past perfect bij Amsterdam. Je voelt hier echte betrokkenheid van het enorm diverse publiek dat we hebben. Dat zorgt voor verbinding, met elkaar en met de stad.” 

Die gedachte sluit naadloos aan bij de ontwikkeling van het RAI-gebied. “We zijn bezig met een grootschalige transformatie. Het gebied wordt zachter, meer gericht op verblijf en ontmoeting. Jumping Amsterdam past daar perfect in. Het brengt mensen samen.” 

Persoonlijk dichtbij
Dat Jumping Amsterdam zo dichtbij komt, blijkt ook uit een persoonlijk verhaal. “Ik heb hier de liefde van mijn leven ontmoet, mijn verloofde Dido van Kuijk” zegt Paul. “Dido is echt een paardenmeisje. Dat maakt het extra bijzonder.” Sindsdien gaan ze vier dagen samen naar Jumping Amsterdam. “Dat is ons vaste moment in het jaar geworden. Het voelt bijna als een eigen traditie.” 

Dat paarden verbinden, is voor Paul dus allesbehalve een abstract begrip. “Een van onze eerste dates was paardrijden. Na Jumping Amsterdam gingen we naar Terschelling voor een strandrit op twee Friezen. Dat moment bleek een schot in de roos.” 

Een aantal jaren later besloot Paul zijn geliefde ten huwelijk te vragen. Hij overwoog het zelfs in de piste van Jumping Amsterdam te doen, maar dat voelde te groots. “Dat zou niet bij mij passen. Ik zou daar zelf niet gelukkig van worden.” 

Het aanzoek kwam er wel en het gelukkige koppel gaat trouwen in Italië! 

Blik vooruit
Tien jaar voorzitterschap geeft Paul vooral energie. “Het mooie is dat Jumping Amsterdam blijft bewegen. De sport ontwikkelt zich, het publiek verandert, de stad verandert. Maar de kern blijft hetzelfde. Paarden verbinden. Mensen samenbrengen. Liefde voor sport.” 

Hij glimlacht. “Zolang dat blijft bestaan, blijft dit evenement bijzonder. En zolang ik daar een bijdrage aan mag leveren, doe ik dat met heel veel plezier.”